Ηράκλειτος ο Μέγας
Αναρτήθηκε από Eos Aurora // 3 Νοεμβρίου 2012 // Top Articles, μεγάλοι άνθρωποι! αλλά... // 16 Σχόλια
Ο Ηράκλειτος,(540-475 π.κ.ε.) σε αντίθεση προς τους Ελεάτες φιλοσόφους που είχαν θεσπίσει την ακινησία του ΕΙΝΑΙ, κήρυξε το αεί γίγνεσθαι και μεταβάλλεσθαι και μη ουδέποτε το αυτό μένειν. Κάθε γέννηση, κατά τον Ηράκλειτο, είναι προϊόν των στοιχείων εκείνων της φύσεως που βρίσκονται σε συνεχή διαπάλη και αντίθεση. Από την πάλη των στοιχείων γεννιέται η αρμονία. Δίχως την «εναντιοδρομία» αυτή, όπως την λέγει, δε θα υπήρχε ζωή. Γι’ αυτό και εκθειάζει τον πόλεμο των στοιχείων ως πατέρα των πάντων, και ως κίνητρό τους το πυρ.
Περίσσεια θερμότητας σημαίνει περίσσεια κινήσεως και συνειδήσεως.
Περίσσεια ψυχρού, σημαίνει ακινησία και νέκρα
Όλα τα δόγματα και όλοι οι –ισμοί είναι περίσσεια ψυχρού, δηλ. είναι ακίνητα και άρα νεκρά. -ισμός είναι και η λογική. Μερικοί πολύ γνωστοί –ισμοί, που κρατούν νεκρό τον άνθρωπο, χριστιανισμός, ελληνισμός, πολιτισμός, λογισμός, πρωταθλητισμός, σκεπτικισμός, κρατισμός, υλισμός, νατουραλισμός, διαφωτισμός, μινιμαλισμός, φουτουρισμός, ιμπεριαλισμός, σουρεαλισμός, κυνισμός, μεταλλισμός, διαλογισμός, σαδισμός, ισλαμισμός, ταοϊσμός, βουδισμός, ρομαντισμός και δεκάδες παγωμένα (ψυχρά) και άρα νεκρά συστήματα αποτελούν την ταφόπλακα της ανθρώπινης ψυχής.
Αυτοί που είπαν σκοτεινό τον Ηράκλειτο είναι οι παγωμένοι, γιατί είναι αδύνατο για τον πάγο να καταλάβει την ζεστασιά και την ροή της φωτιάς. (Διάβασε Τα εμπόδια στο μονοπάτι της Θέλησης για Ελευθερία και Η Δημιουργικότητα του Χάους.)
Ο Ηράκλειτος θεωρείται ως ένας από του πρωϊμότερους φιλοσόφους αναγνωρίζοντας την παγκοσμιότητα της αλλαγής και ανάπτυξης, διαμέσου εσωτερικών αντιφάσεων. Διαφώνησε με τους Θαλή, Αναξίμανδρο και Πυθαγόρα γύρω από τη φύση της τελικής ουσίας, αλλά αντί αυτής υποστήριζε ότι η φύση των πάντων αποτελεί την αλλαγή την ίδια.Χρησιμοποιεί το πυρ μεταφορικά παρά σαν λύση του υλικού μονισμού. Αυτό οδήγησε στη πεποίθηση ότι η αλλαγή είναι αληθής ενώ η σταθερότητα ψευδής. Για τον Ηράκλειτο τα πάντα βρίσκονται σε «ρευστότητα», όπως αφορίζει με το διάσημο «Τα Πάντα ρεί» !
Ο Ηράκλειτος έζησε στην Έφεσο, αθηναϊκή αποικία των παραλίων της Λυδίας στη Μικρά Ασία καταγόμενος από βασιλική οικογένεια. Φαίνεται ότι έζησε απόμακρη ζωή και έτρεφε βαθειά περιφρόνηση για τις μάζες και τους δημοκρατικούς θεσμούς του καιρού του, περιφρόνηση που συνοψίζεται στη φράση του «εἷς ἐμοὶ μύριοι, εἰ ἄριστος ἦ ». …ένας μόνον άνθρωπος αξίζει δέκα χιλιάδες εφ’ όσον είναι ο καλύτερος.Οι ανατρεπτικές φιλοσοφικές του απόψεις και το δύσκολο του χαρακτήρα του δεν ευνόησαν βέβαια τη δημοτικότητά του. Αναφέρεται γι αυτόν ότι έγραφε τους αφορισμούς του σε λεπτά ελάσματα χρυσού πού διατηρούσε στα θησαυροφυλάκια του Ναού, σκέψεις πού θα γίνονταν γνωστές μόνον μετά το θάνατό του. Η φιλοσοφική σκέψη του Ηρακλείτου περιστρέφεται γύρω από τέσσερα θεμελιώδη σημεία.
- Το γίγνεσθαι,
- τον πόλεμο, την αντιπαράθεση μεταξύ των αντιθέσεων,
- τον Λόγο,
- και το πυρ – φωτιά σαν «στοιχείο», σαν φυσική ουσία ταυτόσημη με τη διαφορετικότητα των υπαρχόντων πραγμάτων.
1> Το γίγνεσθαι αποτελεί τη συνεχή μεταβολή όλων των πραγμάτων από μια κατάσταση στην άλλη. Όλος ο κόσμος αποτελεί μια συνεχή μεταβολή, τίποτα δεν παραμένει στην ίδια μορφή. (εκτός από τους –ισμούς) Η ίδια η ζωή αποτελεί μια συνεχή μεταβολή από μια κατάσταση στην άλλη.
Τα Πάντα Ρεί, μηδέποτε κατά το αυτό μένειν τα πάντα ρέουν και όλα χάνονται, ακατάπαυστα και είναι αυτή η συνεχής μεταβολή πού συνθέτει την ίδια την έννοια του κόσμου, την θεμελιώδη αρχή του, την έσχατη σημασία του. Όπως λέει ο Ηράκλειτος
«Ποταμῷ γὰρ οὐκ ἔστιν ἐμβῆναι δὶς τῷ αὐτῷ καθ” Ἡράκλειτον οὐδὲ θνητῆς οὐσίας δὶς ἅψασθαι κατὰ ἕξιν (τῆς αὐτῆς)· ἀλλ” ὀξύτητι καὶ τάχει μεταβολῆς σκίδνησι καὶ πάλιν συνάγει (μᾶλλον δὲ οὐδὲ πάλιν οὐδ” ὕστερον, ἀλλ” ἅμα συνίσταται καὶ ἀπολείπει) καὶ πρόσεισι καὶ ἄπεισι».
…Δεν μπορούμε να μπούμε δυο φορές στο ίδιο ποτάμι, κατά τον Ηράκλειτο, ούτε ν” αγγίξουμε δυο φορές μια ουσία θνητή, γιατί σκορπίζεται και πάλι μαζεύεται με την οξύτητα και την ταχύτητα της μεταβολής, (και μάλιστα όχι πάλι, ούτε αργότερα, αλλά ταυτόχρονα εμφανίζεται και χάνεται) και πλησιάζει κι απομακρύνεται.
Το γίγνεσθαι για τον Ηράκλειτο συνιστά την αρχή στην οποία στηρίζεται ο κόσμος πού είναι η αρχή. Αυτή πού είναι ίδια και δεν μεταβάλλεται στο περιβάλλον των μεταβολών όλων των πραγμάτων, είναι η ίδια η μεταβολή. Κάθε πράγμα, πράγματι, βρίσκεται σε κάποιο σημείο της ύπαρξής του, σε μια κατάσταση η οποία αυτή είναι αντίθετη σε όλες τις άλλες, κάθε πράγμα όντας όλο, εκείνο πού δεν είναι το άλλο. Για να είναι κάτι, το κάθε πράγμα απαιτεί το πολλαπλό για να εξάγει την ιδιαιτερότητα του από την αντιπαράθεση με τα άλλα πράγματα.
Αλλά προτού το ερμηνεύσουμε σαν αντανάκλαση στο χρόνο, η μαρτυρία του Ηρακλείτου παράγει μια αίσθηση του γίγνεσθαι ξεκάθαρη.Το γίγνεσθαι, η μετατροπή των πραγμάτων, καθορίζεται από την ίδια την αντιπαράθεση μεταξύ των πραγμάτων, η μεταβολή συμφύεται (απαιτητικά δεσμευμένη) στην αντιπαράθεση των αντιθέτων πραγμάτων.
2> Ο Πόλεμος, η εναντίωση μεταξύ των αντιθέτων. Συνεπώς κάθε πράγμα είναι αυτό πού είναι, διότι κατέχει άλλα πράγματα πού οροθετούν την ουσία, για παράδειγμα ξέρουμε ότι είναι ημέρα γιατί γνωρίζουμε τη νύχτα. Συνεπώς ορίζουμε την ημέρα σαν εκείνο πού αντιτίθεται στη νύχτα, εάν δεν υπήρχε η νύχτα δεν θα μπορούσαμε να ξέρουμε τι είναι η ημέρα. Ο Ηράκλειτος δηλώνει ότι δεν θα υπήρχε φώς δίχως σκοτάδι, υγεία δίχως ασθένεια, χορτασμός δίχως πείνα, κάθε πράγμα προσεγγίζει τον ορισμό του από τη σύγκριση με τα άλλα.
«πόλεμος πατήρ πάντων» είναι ένα επίσης από τα γνωστά ρητά του συνδέεται στην ουσία με το «τα πάντα ρει» καθώς τα πάντα στον Κόσμο είναι σε συνεχή κίνηση και διεργασία = σε πόλεμο.
Κάθε πράγμα για να υπάρχει και να ορισθεί απαιτεί την ύπαρξη και άλλων πραγμάτων κατά τρόπο πού να εκφράζει τη ταυτότητά του σε σύγκριση με τα άλλα. Αυτή η έννοια ορίζεται από τον Ηράκλειτο ως πόλεμος, ή αντίθεση μεταξύ των αντιθέτων, (φλόγα vs πάγος).
Τα πράγματα υπάρχουν και συνεχώς υπεισέρχονται στα άλλα (για παράδειγμα η ημέρα υπεισέρχεται στη νύχτα, το κρύο στη ζέστη, το υγρό στο ξηρό), και είναι αυτή η έριδα πού δημιουργεί εκείνη την απαραίτητη ισορροπία πού διαιωνίζει την ύπαρξη κάθε πράγματος. (σημ. Αν στην δημιουργία δεν υπάρχει πόλεμος, δεν υπάρχει δημιουργία).
2> Ο Λόγος. Ο ύψιστος νόμος πού κυβερνά τον κόσμο, αυτός πού εξισορροπεί τα αντίθετα επιτρέποντας την αρμονία στον κόσμο, ταυτίζεται με την ομιλία, τον λόγο. Σ’ αυτή τη λέξη μπορούν να αποδοθούν πολλαπλές έννοιες: διάλεξη, κρίση, ευφυΐα, νόμος, σκέψη, λογική, κανόνας θεμελιώδης των πάντων, όλες σημασίες πού εξομοιώνονται με την έννοια της κρίσεως πού αντικατοπτρίζει τη λειτουργία του κόσμου σε όλες του τις όψεις.
Ο Ηράκλειτος διαιρεί τους ανθρώπους σε κοιμώμενους και εγερμένους (οι τελευταίοι είναι οι σοφοί, οι λίγοι, οι φλογεροί, ενώ οι πρώτοι οι κοινοί άνθρωποι, η μάζα, οι πολλοί, οι παγωμένοι). Ο νόμος πού εκφράζεται από το λόγο, δηλαδή την κατανόηση των αληθών σχέσεων πού εγκαθίστανται μεταξύ των πραγμάτων, είναι στη διάθεση όλων, αλλά δεν είναι ίδιοι όλοι οι άνθρωποι, μερικοί θεωρούν αυτό το νόμο καλύτερον από άλλους δυνάμει των αντιστοίχων διανοητικών ικανοτήτων.
Όποιος θα είναι σε θέση να κατανοήσει το λόγο περισσότερο θα προσεγγίσει την αλήθεια και την αυθεντική σοφία. Για τον Ηράκλειτο δεν είναι σοφός εκείνος πού γνωρίζει έναν μεγάλο αριθμό πραγμάτων, αλλά εκείνος πού γνωρίζει να συλλέγει καλύτερα από άλλους, τη φύση των σχέσεων πού εγκαθίστανται μεταξύ των πραγμάτων.
Ο λόγος αντικατοπτρίζει και διασαφηνίζει, τη δομή όλων εκείνων των αντιθέσεων μεταξύ των πραγμάτων πού καθιστούν δυνατό το γίγνεσθαι και την ίδια τη ζωή στο σύμπαν, ο λόγος είναι η ίδια η δομή, ο νόμος πού εκφράζει το σύνολο των σχέσεων. Όλα τα πράγματα του κόσμου, όπως είδαμε, εξομοιούνται από την αντίθεση, δηλαδή από τις απαραίτητες σχέσεις πού εγκαθίστανται μεταξύ τους, ο λόγος αντιπροσωπεύει το σταθερό σύνολο αυτών των σχέσεων, τον ίδιο τους τον χάρτη.
Η σχέση των ανθρώπων με τον λόγο εκφράζει τη σχέση με την αλήθεια. Ο νόμος και η τάξη των Πάντων είναι μια αιώνια Ομιλία (λόγος) πού προσφέρεται στην ακοή όλων. Οι περισσότεροι την ακροάζονται, αλλά δεν ξέρουν να την ακούσουν. Κάθε ημέρα την ανταμώνουν και πάραυτα δεν την καταλαβαίνουν. Ζουν συνεπώς με το όνειρο, χωριστοί όπως είναι από εκείνο πού είναι «κοινό», δηλαδή το νόμο των Πάντων.
4> Το πυρ (φωτιά) ως «στοιχείον». Εάν η ενιαία αρχή πού εξομοιώνει όλα τα πράγματα του κόσμου είναι το γίγνεσθαι, για τον Ηράκλειτο το φυσικό στοιχείο από το οποίο όλα τα άλλα στοιχεία αποτελούνται, είναι το πυρ. Αυτό διότι το πυρ θεωρείται ως στοιχείο αποσταθερωτικό, σε θέση να προκαλέσει εκείνη την αλλαγή πού επιτρέπει στα πράγματα να μετατραπούν από τη μια κατάσταση στην άλλη.
Σύμφωνα με τον Ηράκλειτο, από το πυρ ελευθερώνονται αέρια, τα αέρια γίνονται νερό, το νερό μόλις εξατμιστεί, αφήνει υπολείμματα πού πηγαίνουν να συνθέσουν όλα τα στερεά. Αυτή η ιδέα της φωτιάς, ως στοιχείου καταστρεπτικού και δημιουργικού, θα συνεχιστεί αργότερα από τους στωϊκούς, μαζί με την έννοια του λόγου.
Όταν ο Σωκράτης διάβασε το έργο του Ηράκλειτου, είπε: «αυτά που κατάλαβα είναι σπουδαία, νομίζω όμως ότι είναι εξίσου σπουδαία και αυτά που δεν μπόρεσα να καταλάβω…Ωστόσο χρειάζεται να είσαι ένας δεινός κολυμβητής σαν αυτούς από τη Δήλο για να μην πνιγείς μέσα στο βιβλίο του».
Εκτός από το γνωστό, και αυτό κατά το ήμισυ, «Τα πάντα ρει, μηδέποτε κατά τ” αυτό μένειν» Υπάρχουν πολλά αξιοπρόσεκτα και πλούσια για τροφή της σκέψης ποιητικά λόγια του Ηράκλειτου, διάβασε και χρησιμοποίησε τα στην καθημερινότητα σου για να πάρεις μια στάλα από την σοφία του μεγάλου φιλόσοφου. Αυτό που προτείνω να βάλεις για τα καλά στην ζωή σου είναι τα τέσσερα θεμελιώδη σημεία της φιλοσοφίας του μεγάλου Ηράκλειτου. Αν μπορέσεις να τα κατανοήσεις, είσαι ήδη στο μονοπάτι της ελευθερίας.
Στοχασμοί Σοφίας του μεγάλου Ηράκλειτου
> τους καθεύδοντας εργάτας είναι και συνεργούς των εν τωι κόσμωι γινομένων>
αυτοί που κοιμούνται είναι εργάτες και συνεργοί σε όσα γίνονται στον κόσμο
> πάντων, α φέρουσιν ώραι >
Όλα τα πράγματα έρχονται στην ώρα τους.
> όκωσπερ σάρμα είκη κεχυμένων ο κάλλιστος κόσμος >
Σαν σκουπίδια τυχαία χυμένα είναι ο ομορφότερος κόσμος.
> ψυχής έστι λόγος εωυτόν αύξων.>
Η ψυχή έχει κάθε λόγο να αυξάνει τον εαυτό της.
> ανθρώπους μένει αποθανόντας, άσσα ουκ έλπονται ουδέ δοκέουσιν >
Τους ανθρώπους όταν πεθάνουν τους περιμένουν πράγματα που δεν τα ελπίζουν και δεν τα υποθέτουν
> αξύνετοι ακούσαντες κωφοίσιν εοίκασι• φάτις αυτοίσιν μαρτυρεί παρεόντας απείναι. >
οι ανόητοι κι αν ακούσουν με κουφούς μοιάζουν , έχουν τη φήμη πως και παρόντες είναι απόντες
> ψυχής πείρατα ιών ουκ αν εξεύροιο πάσαν επιπορευόμενος οδόν• ούτω βαθύν λόγον έχει. >
Της ψυχής τα πέρατα δεν θα τα βρεις, όποιο δρόμο κι αν πορευθείς, τόσο βαθύ λόγο έχει
> παίδες τα αθύρματα άνδρες γενόμενοι απέρριψαν. >
Παιδικά παιχνίδια οι ανθρώπινες δοξασίες
> είς εμοί μύριοι, εάν άριστος ήι.>
Ο ένας για μένα αξίζει μυριάδες αν είναι άριστος
16 Σχόλια στο άρθρο "Ηράκλειτος ο Μέγας"
ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΛΥΣΕΙΣ ΜΙΑ ΑΠΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΤΕ-Η:ΤΟ ΤΣΟΥΒΑΛΙ ΜΕ ΤΟΥΣ -ΙΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΑΦΕΡΕΙΣ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ!ΔΗΛΑΔΗ ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΙΣΑΙ ΝΕΚΡΟΣ;;;;;;;;;;
Ηράκλειτος ο Μέγας πράγματι. Ηθελα απλώς να εκφράσω την σκέψη ότι θα μπορούσαμε να ταυτίσουμε την έννοια του αεί γίγνεσθαι με την έννοια της αιώνιας,άφθαρτης και τα πάντα διέπουσας Θείας Ζωής, ενώ το «πυρ» είναι ο Νους, το νοητικό πυρ. Ως προς τα ζεύγη των αντιθέτων και τον μεταξύτους «πόλεμο» που τελικά οδηγεί στην αρμονία,δηλαδή την ενότητα,μεταξύ άλλων(σημαντικών) αφορά και την «διαμάχη» μεταξύ της κατώτερης και ανώτερης φύσης του ανθρώπου,που έχει βέβαια σαν στόχο και σκοπό την ενοποίηση και συγχώνευσή τους.
Ευχαριστώ
Φυσικά και ο Ελλην-ισμός είναι -ΙΣΜΟΣ …και δεκάδες ακόμη που δεν έγραψα.
Κάθε -ισμός και πάγος… κάθε πάγος και θάνατος.
Ελληνας, δεν είναι -ισμός !!!!
Τι δεν καταλαβαίνεις από κάτι ΤΟΟΟΟΣΟΟΟ απλό;
Το ΠΥΡ είναι το ΠΝΕΥΜΑ και όχι ο νους, το ΠΥΡ είναι το ΑΥΛΟ και τίποτε υλικό.
Το «αεί γίγνεσθαι και μεταβάλλεσθαι και μη ουδέποτε το αυτό μένειν» δεν μιλά για τίποτε θεικό ή άλλο, και ταυτόχρονα περιλαμβάνει τα πάντα, είναι από μόνο του εύκολα κατανοητό.
Δεν υπάρχει τίποτε ( μα τίποτε) αιώνιο και άφθαρτο γιατί τα πάντα «αεί γίγνεσθαι και μεταβάλλεσθαι και μη ουδέποτε το αυτό μένειν» όπως βλέπεις δεν υπάρχουν εξαιρέσεις.
Η πάλη των αντιθέτων δεν οδηγεί στην αρμονία παρά μόνο περιστασιακά, μετά (και αυτό είναι το ζητούμενο) οδηγεί στην δημιουργία ενός άλλου όντος ή πράγματος εντελώς διαφορετικού.
Όπως όταν ενώσεις το κίτρινο και το μπλε δημιουργείται ένα άλλο χρώμα.
Δεν υπάρχει πόλεμος ανάμεσα στο καλό και στο κακό, αλλά ανάμεσα στην ύλη (ψυχή- νου- σώμα) και στο Πνεύμα.
Στην ύλη εμπεριέχεται και το καλό και το κακό, το Πνεύμα είναι έξω από τις λέξεις, σκέψεις συναισθήματα …
κι εγώ σ ευχαριστώ για την επικοινωνία σου Ηλία
O Ηράκλειτος πολύ σωστά δίδαξε τη μεταβολή και την εναλλαγή στο »γίγνεσθαι» που όμως
αφορά στο γήινο επίπεδο και συμφωνεί με τον Αριστοτέλη, αλλά θεωρώ πως δεν εναντιώνεται στην ακινησία του »ΕΙΝΑΙ» που αφορά στο Ουράνιο επίπεδο και αυτό δεν το πρέσβευαν μόνον οι Ελεάτες, αλλά και ο »Θείος» Πλάτων.
ΕΠΕΙΔΗ ΤΥΧΑΙΝΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΜΑΙ ΤΟΟΟΣΟΟΟΟ ΕΞΥΠΝΟΣ-Η ΟΣΟ ΕΣΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ;;;;;;
@ Φωτεινή: Το ΚΙΝΟΥΝ ΑΚΙΝΗΤΟ έτσι το περιγράφουν.
@ DOROS: Να ανοίξεις ένα λεξικό, δεν χρειάζεται εξυπνάδα για να το κάνεις !
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΟΥ ΑΓΑΠΗΤΕ-Η ,ΓΝΩΡΙΖΩ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΣΠΑΖΟΜΑΙ!!!!!ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙΣ ΕΣΥ ΒΕΒΑΙΑ!ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΟΥ!ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΑΝΤΗΣΩ ΚΑΜΙΑ ΑΝΤΙΡΡΗΣΗ ΜΟΝΟ ΠΟΥ Ο ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ ΠΟΥ ΘΑΥΜΑΖΕΙΣ ΕΖΗΣΕ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΝΘΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ!
@ DOROS: προτείνω να ξαναδιαβάσεις Ηράκλειτο και όχι μόνο το άρθρο όπως και να διαβάσεις τι σημαίνει Ελλην-ισμός !!!
Απλά καμία σχέση με αυτά που προσπαθείς να πεις.
Επιπλέον κάθε -ισμός «ἁσπάζεται» γι αυτό και είναι νέκρα, καμία ροή, ανέλιξη, ζωή, πνεύμα… ΝΕΚΡΑ.
Κάθε -ισμός και πάγος κάθε πάγος και νέκρα. εεε δεν είναι και τοοοσο δύσκολο.
Τα της Ελλάδος δεν ασπάζονται…. δεν είναι θρηκεία και ο ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ έφυγε (αυτοεξορίστηκε και πολύ καλά έκανε) από αυτό που εσύ «ἁσπάζεσαι»
(και είμαι Η … όπως φαίνεται στο άρθρο)
TO OTI AYTOΕΞΟΡΙΣΤΗΚΕ Ο ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ ΑΓΑΠΗΤΗ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΖΗΣΕ ΚΑΙ ΔΙΕΠΡΕΨΕ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΠΟΥ ΑΝΘΗΣΕ ΚΑΙ ΦΩΤΟΒΟΛΗΣΕ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΑΣΠΑΖΟΜΑΙ! ΜΙΛΑΩ ΔΗΛΑΔΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΕΚΕΙΝΗΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΥΔΑΤΑ ΚΑΙ ΟΡΗ! ΔΕΝ ΜΙΛΗΣΑ ΓΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ!
Ξέρεις αντιλαμβάνομαι τι θέλεις να πεις μόνο που το λες με λάθος λέξεις.
Όχι ελλην-ισμός αλλά Ελληνικό Πνεύμα, Ελληνική Σοφία, Σκέψη, Λόγος κλπ.
Όχι ασπάζομαι αλλά γνωρίζω. (η λέξη ασπάζομαι έχει θρησκευτική έννοια)
Οι λέξεις και οι λάθος ορισμοί τους κατάντησαν την ανθρωπότητα στα σημερινά της χάλια, αναγκάζοντας ανθρώπους σαν τον Ηράκλειτο να πάρει τα βουνά. …
ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΩ ΟΤΙ ΣΥΝΕΝΟΗΘΗΚΑΜΕ!ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΙΟ ΤΟ ΑΣΠΑΖΟΜΑΙ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΣΕ ΘΡΗΣΚΕΙΑ!
-Eννοείται,ότι μιλάω γιά ΑΫΛΟ ΠΥΡ,μιλώντας γιά νοητικό Πυρ.Αν και συχνά Νους και Πνεύμα έχουν πρακτικά ταυτισθεί,[πχ ο Αναξαγόρας ονόμαζε Νου την Υπέρτατη Θεότητα ή αυτοδύναμο Πνεύμα, κάτι ανόλογο ισχύει γιά τους Γνωστικούς με βάση το αιγυπτικό ΝΟΥΘ,ο Πυθαγόρας τη Μονάδα,ενω ο Πλάτων θεωρούσε Ανώτερο Νου την (πνευματική) Ψυχή σε διάκριση από την ζωική Ψυχή], εν τούτοις,προσωπικά προτιμώ τα αναγραφόμενα (περί Πυρός) στη «Μυστική Δοξασία» (Μπλαβάτσκυ),όπου το ενδότερο πυρ της ύλης ονομάζεται «Πυρ διά Τριβής» και είναι συνέπεια των δύο άλλων πυρών,του Πνεύματος και του Νου (ηλεκτρικό και ηλιακό πυρ),που έρχονται σε αμοιβαία επαφή διαμέσου της ύλης.
-Τώρα για το αν «δεν υπάρχει τίποτε (μα τίποτε) αιώνιο και άφθαρτο», σκέπτομαι ότι τόσο η Ύλη όσο και το Πνεύμα,ως συνιστώντα τις δύο Οψεις του Ενός ή Ολου (άσχετα με τις όποιες διαφοροποιήσεις) στην ουσία τους είναι αιώνια (αδόκιμος όρος κατ’εμέ) και άφθαρτα. Αλλά ας μην εισέλθουμε σε βαθύτερες αναλύσεις.
-Δεν γνωρίζω αν «το κίτρινο και το μπλε» βρίσκονται σε διαμάχη,παράλληλα θεωρώ ότι «καλό» και «κακό» είναι έννοιες σχετικές. Τα επί μέρους «ζεύγη αντιθέτων» οφείλουν να «γεφυρωθούν», προκειμένου να συμβεί («Οταν κατορθώσει η Ημέρα»), η Μέγιστη ενοποίηση Υλης-Πνεύματος, της οποίας «προθάλαμο» αποτελεί η συγώνευση προσωπικότητας(ύλη) και (πνευματικής) ψυχής. Οπως προελέχθη,Υλη και Πνεύμα είναι οι δύο Οψεις του Ενός ή Ολου και δεν νοείται η μία χωρίς την άλλη. Τώρα γιατί υπάρχει διαμάχη μεταξύ των δύο Οψεων,προκειμένου να επιτευχθεί η ενοποίηση/συγχώνευση,ξεφεύγει της συνήθους νοητικής δυνατότητας σύλληψης και απασχολεί τους
υψηλά μυημένους.Πάντως η (επι μέρους) ενοποίηση/συγχώνευση σημαίνει τέλος της(επι μέρους) διαμάχης,άρα αρμονία. Η τελική ενοποίηση/συγχώνευση οδηγεί («οταν και εάν») στην τελική Αρμονία και οχι μόνο.
Ευχαριστώ γιά την ανοχή.
Δε νομίζω ότι το «ασπάζομαι»,πρέπει σώνει και καλά να το θεωρήσουμε ως εχον θρησκευτική έννοια (μόνο ή κυρίως).Η κύρια ερμηνεία του ρήματος είναι 1.φιλώ 2. χαιρετώ θερμά,αγκαλιάζω 3. (για γνώμες,απόψεις) αποδέχομαι,παραδέχομαι.4 έχει χρησιμοποπιηθεί πολύ στο παρελθόν,αλλά και χρησιμοποιείται,σαν χαιρετισμός στο τέλος επιστολής («σε ασπάζομαι»),κλπ. Η έμφαση στη θρησκευτική του έννοια έχει δοθεί μεταγενέστερα (φιλώ,προσκυνώ εικόνες,λείψανα ή νεκρό, ασπάζομαι κάποιο θρ.δόγμα κλπ). Συνεπώς το ρήμα ασπάζομαι ορθά χρησιμοποιείται και για μη θρησκευτικό λόγο.
Ευχαριστώ
Πάγος και πυρ και τα δύο …καίνε. Εν αρχή ην ο Λόγος και η ισσοροπία εκθέτη και παρονομαστή.
Στους σκοτεινούς καιρούς που ζούμε, όπου βασιλεύει η άγνοια, η απελπισία, ο αυτοματισμός, η ύπνωση των μαζών, η μετριότητα, και η κακία, που εξαπλώνονται στον κόσμο μας από τις αρνητικές δυνάμεις κατοχής, υπάρχει και η αντίσταση. Και η αντίσταση μέσα στην κατοχή, κρατάει ζωντανή την αντιστασιακή «ροή πληροφορίας», σαν μια αποσπασματική ραδιοφωνική εκπομπή από άγνωστο ραδιοφωνικό σταθμό, που εκπέμπεται και λαμβάνεται από τους δέκτες που μπορούν να τη συλλάβουν, αλλά και να την αναμεταδώσουν.
Η έμπνευση, η ιδιαιτερότητα, αυτή η «ευαισθησία» προς τα ερεθίσματα της αντίστασης, μεταδίδεται από τους ανθρώπους που είναι ξενιστές αυτών των μηνυμάτων από «Αλλού», που αποτελούν ένα μυστικό δίκτυο, από το οποίο εξαρτάται ο αγώνας για την ελευθερία.
Υπάρχουν άνθρωποι, έργα, μηνύματα, που είναι άνθη φωτός μέσα στα λιβάδια του σκότους. Διακρίνετέ τα, μέσα στη σκοτεινιά.
Ο Zeke Lever είναι ένας τέτοιος δημιουργός, και η ειδικά σχεδιασμένη και πολύ ιδιαίτερη ταινία του, με τον αινιγματικό τίτλο ALVINEAL, ανήκει σ’ αυτήν τη μυστική «ροή πληροφορίας» και έμπνευσης, που ταξιδεύει και αναζητεί ως παραλήπτη τον νου και την ψυχή των ιδιαίτερων ανθρώπων, σαν μήνυμα ελευθερίας, συγκινησιακής φόρτισης που ρυθμίζει την αντίληψη του αποδέκτη για να αφουγκραστεί μεγάλα μυστικά, και μιας έμπνευσης που δίνει ελπίδα και κουράγιο: το μήνυμα είναι:
Η αντίσταση είναι εδώ, ο πόλεμος συνεχίζεται, «μην παραδίνεστε».
Το ALVINEAL είναι μια αρχετυπική παράσταση συμβόλων και ηρώων, καταστάσεων και ερεθισμάτων, η οποία συνοψίζει το βαθύτερο παρασκήνιο του μεγάλου μυστικού πολέμου, των δυνάμεων που πολεμούν για την ψυχή της ανθρωπότητας, μέσα στα πάντα, πίσω από τα πάντα, πίσω από όλα τα φαινόμενα, ανάμεσα και από τις καταστάσεις. Η ταινία καταγράφει, με τον ιδιαίτερο συμβολικό τρόπο της αντίστασης, αυτό που συμβαίνει στην αόρατη πραγματικότητα πίσω από την καθημερινότητά μας. Και δηλώνει την ενεργή παρουσία μιας δυναμικής παρέμβασης για την ελευθερία.
Τη Φλόγα. Μέσα στον Πάγο που θέλει να ακινητοποιήσει τα πάντα στην απελπισία και στη μιζέρια, ζει και κινείται η Φλόγα, πάντα αναμμένη, αν και όχι ορατή απ’ όλους. Ο Πόλεμος της Φλόγας και του Πάγου: η αρχετυπική σύγκρουση στην οποία συμμετέχουν όλες οι συνειδητοποιημένες δυνάμεις, και την υφίστανται εν αγνοία τους όλες οι ασυνείδητες. Και η Φλόγα πρέπει να κρατηθεί αναμμένη.