Στον Χριστιανισμό η Ηθική Δεν έχει Σημεία Επαφής με την Ζωή
Αναρτήθηκε από Semely Lomax // 14 Ιανουαρίου 2013 // γιατί άραγε; // 4 Σχόλια
Ποιος έχει λόγους να ξεφύγει από την πραγματικότητα μ’ ένα ψέμα; Εκείνος που υποφέρει απ’ αυτήν: Στον Χριστιανισμό ούτε η ηθική ούτε η θρησκεία έχουν κάποια σημεία επαφής με την πραγματικότητα. Τίποτε άλλο εκτός από φανταστικά αίτια («Θεός», «ψυχή», «εγώ», «πνεύμα», «ελεύθερη βούληση» -ή και «ανελεύθερη βούληση»), τίποτε άλλο εκτός από φανταστικά αποτελέσματα («αμαρτία», «λύτρωση», «χάρη», «τιμωρία», «άφεση των αμαρτιών»).
Σχέσεις μεταξύ φανταστικών όντων («Θεός», «πνεύματα», «ψυχές»)· μια φανταστική φυσική επιστήμη (ανθρωποκεντρική· απόλυτη έλλειψη της έννοιας των φυσικών αιτίων)· μια φανταστική ψυχολογία (τίποτε άλλο εκτός από αυτο-παρεξηγήσεις, ερμηνείες ευχάριστων ή δυσάρεστων γενικών αισθημάτων, με τη βοήθεια της συνθηματικής γλώσσας της θρησκευτικό-ηθικής ιδιοσυγκρασίας: «Μεταμέλεια», «τύψεις συνειδήσεως», «πειρασμός από τον Διάβολο», «παρουσία του Θεού»)· μια φανταστική τελεολογία («βασιλεία του Θεού», «έσχατη κρίση», «αιώνια ζωή»).
Τούτος ο καθαρά φανταστικός κόσμος είναι πολύ κατώτερος από τον κόσμο των ονείρων στο μέτρο που ο τελευταίος αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, ενώ ο πρώτος την παραποιεί, την υποτιμά και την αρνείται.
Από τη στιγμή που επινοήθηκε η έννοια «φύση» ως αντίθετο του «Θεού», το «φυσικό» έγινε συνώνυμο του «αξιοκατάκριτου» ολόκληρος ο φανταστικός αυτός κόσμος ριζώνει στο μίσος για το φυσικό (για την πραγματικότητα!) είναι η έκφραση της βαθιάς δυσαρέσκειας που προκαλείται από την πραγματικότητα… Αλλά αυτό εξηγεί τα πάντα.
Ποιος έχει λόγους να ξεφύγει από την πραγματικότητα μ’ ένα ψέμα; Εκείνος που υποφέρει απ’ αυτήν. Αλλά το να υποφέρεις από την πραγματικότητα σημαίνει ότι είσαι μια αποτυχημένη πραγματικότητα… Η υπεροχή των αισθημάτων δυσαρέσκειας έναντι των αισθημάτων ευχαρίστησης είναι η αιτία αυτής της πλασματικής ηθικής και θρησκείας. Αλλά τούτη η υπεροχή δίνει τη συνταγή της παρακμής…
Ο καλός Θεός και ο κακός Διάβολος: Δύο εξαμβλώματα της παρακμής.
Πώς είναι δυνατόν να ενδίδει κανείς σήμερα στην απλοϊκότητα των χριστιανών θεολόγων μέχρι σημείου να επιμένει μαζί τους ότι η εξέλιξη της έννοιας του Θεού από τον «Θεό του Ισραήλ», τον Θεό ενός λαού, στον χριστιανικό Θεό, την πεμπτουσία όλων των καλών, αντιπροσωπεύει πρόοδο;… Κι αυτός ο ίδιος τόσο αναιμικός, τόσο αδύναμος, τόσο παρακμιακός…. Ακόμη και οι αναιμικότεροι των αναιμικών έγιναν αφέντες του: Οι κύριοι μεταφυσικοί μας… Άπλωσαν τα δίχτυα τους γύρω του, κι αυτός, υπνωτισμένος απ’ τις κινήσεις τους, κατάντησε αράχνη…
Η χριστιανική αντίληψη του Θεού -ο Θεός ως Θεός των αρρώστων, ο Θεός ως αράχνη, ο Θεός ως πνεύμα- είναι μια από τις πιο διεφθαρμένες αντιλήψεις του Θεού που εμφανίστηκαν ποτέ στη γη. Ίσως να αντιπροσωπεύει το χαμηλότερο δείκτη της καθοδικής εξέλιξης των θεϊκών τύπων.
Ο Θεός εκφυλίστηκε σε αντίθεση της ζωής, αντί να είναι η εξύμνηση της και το αιώνιο ΝΑΙ της! Ο Θεός ως κήρυξη πολέμου εναντίον της ζωής, εναντίον της φύσης, εναντίον της θέλησης για ζωή! Ο Θεός· η συνταγή για κάθε συκοφαντία «αυτού του κόσμου»… Ο Θεός· η θεοποίηση του μηδενός, η θέληση του μηδενός που εκφράζεται με άγια λόγια!…
Όταν ο Χριστιανισμός εγκατέλειψε το πρώτο του έδαφος, τα κατώτερα στρώματα, τον υπόκοσμο του αρχαίου κόσμου, όταν άρχισε να αναζητά τη δύναμη ανάμεσα σε βαρβαρικούς λαούς, δεν αντιμετώπιζε πια βαριεστημένους ανθρώπους, αλλά αποκτηνωμένους ανθρώπους, ανθρώπους ωμούς -δυνατούς αλλά χοντροκομμένους ανθρώπους…
Ο Χριστιανισμός χρειαζόταν βαρβαρικές έννοιες και αξίες, για να γίνει κύριος των βαρβάρων· τέτοιες είναι η θυσία του πρωτότοκου, η πόση αίματος στη «Θεία Ευχαριστία», η περιφρόνηση προς το πνεύμα και τον πολιτισμό, το μαρτύριο σ’ όλες τις μορφές του, σωματικό και πνευματικό και η μεγαλοπρέπεια της λατρείας…
Οι Εβραίοι είναι ο πιο περίεργος λαός της παγκόσμιας ιστορίας, γιατί στο ερώτημα «να υπάρχουν ή να μην υπάρχουν», διάλεξαν, μετά από μια ανησυχαστική προμελέτη, να υπάρχουν με οποιοδήποτε τίμημα. Τούτο το τίμημα ήταν η ριζική παραποίηση όλης της φύσης, όλης της φυσικότητας, όλης της πραγματικότητας, ολόκληρου του εσωτερικού και του εξωτερικού κόσμου.
Οχυρώθηκαν εναντίον όλων των συνθηκών που επέτρεπαν ως τότε σ’ έναν λαό να ζει· από τον εαυτό τους δημιούργησαν μια έννοια αντίθετη προς τις φυσικές συνθήκες· μετέτρεψαν τη θρησκεία, τη λατρεία, την ηθική, την ιστορία, την ψυχολογία, τη μια μετά την άλλη, σε ανεπανόρθωτες αντιθέσεις προς τις φυσικές τους αξίες.
Συναντάμε το ίδιο φαινόμενο για μια ακόμη φορά και σε πολύ μεγαλύτερες αναλογίες. Μολαταύτα δεν είναι παρά ένα αντίγραφο: Η χριστιανική εκκλησία δεν μπορεί να εγείρει την παραμικρή αξίωση πρωτοτυπίας όταν συγκριθεί με τον «ιερό λαό». Γι’ αυτόν τον λόγο οι Εβραίοι είναι ο πιο καταστροφικός λαός της παγκόσμιας ιστορίας:
Με τη μετεπίδρασή τους έκαναν τόσο κίβδηλη την ανθρωπότητα, που ακόμη και σήμερα ο χριστιανός μπορεί να νιώθει αντιεβραίος χωρίς να συνειδητοποιεί ότι αυτός ο ίδιος είναι η έσχατη εβραϊκή συνέπεια… Από ψυχολογική άποψη ο ιουδαϊκός λαός είναι προικισμένος με την πιο σφριγηλή ζωτική ενέργεια. Όταν βρεθεί σε δυσκολότατες περιστάσεις παίρνει πρόθυμα το μέρος όλων των ενστίκτων της παρακμής, δείχνοντας μια εκπληκτική τάση για αυτοσυντήρηση.
Κι αυτό δεν το κάνει επειδή κυριαρχείται απ’ αυτά τα ένστικτα, αλλά επειδή μαντεύει την ύπαρξη μιας δύναμης εκεί, με την οποία θα μπορούσε κανείς να κυριαρχήσει στον κόσμο. Οι Εβραίοι είναι η αντίθεση όλων των παρακμιακών: Μπόρεσαν να παραστήσουν τους παρακμιακούς μέχρι σημείου αυταπάτης· μπόρεσαν, μ’ ένα «non plus ultra» θεατρινίστικου ταλέντου, να μπουν στην κορυφή όλων των κινημάτων παρακμής (όπως ο Χριστιανισμός του Παύλου), ώστε να δημιουργήσουν κάτι ισχυρότερο από οποιοδήποτε καταφατικό μέρος της ζωής. Η παρακμή είναι μόνο μέσο για τον τύπο ανθρώπου του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού που θέλει να αποκτήσει δύναμη, τον ιερατικό τύπο.
Τούτος ο τύπος ανθρώπου έχει ζωτικό ενδιαφέρον να κάνει άρρωστη την πραγματικότητα και να αναποδογυρίσει τις έννοιες του καλού και του κακού, του αληθινού και του ψεύτικου, έτσι ώστε να εκθέσει σε κίνδυνο τη ζωή και να συκοφαντήσει τον κόσμο…
Η έννοια του Θεού γίνεται εργαλείο στα χέρια ιερέων ταραχοποιών, που ερμηνεύουν κάθε μορφή ευτυχίας ως ανταμοιβή, κάθε μορφή δυστυχίας ως τιμωρία για ανυπακοή στο Θεό, ως «αμαρτία». Επινοούν τον πιο ψευδολόγο τρόπο ερμηνείας, την υποτιθέμενη «ηθική τάξη», με την οποία αντιστρέφονται μια για πάντα οι φυσικές έννοιες του αίτιου και του αποτελέσματος…
Τί σημαίνει «ηθική τάξη»; Ό,τι υπάρχει, μια για πάντα· μια θέληση του Θεού που αποφασίζει τί πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει ο άνθρωπος· ότι η αξία ενός λαού, ενός ατόμου μετριέται ανάλογα με τον βαθμό με τον οποίο υπακούει στη θέληση του Θεού· ότι η θέληση του Θεού αποδεικνύεται κυρίαρχη στο πεπρωμένο ενός λαού ή ενός ατόμου, δηλαδή, τιμωρεί και ανταμείβει ανάλογα με το βαθμό υπακοής.
Στη θέση του θλιβερού αυτού ψεύδους, η πραγματικότητα λέει: Ένα παρασιτικό είδος ανθρώπου, που ευδοκιμεί μόνο σε βάρος όλων των υγιεινών μορφών ζωής, ο ιερέας, κάνει κατάχρηση του ονόματος του Θεού: Ονομάζει «βασιλεία του Θεού» μια κατάσταση πραγμάτων όπου ο ιερέας είναι εκείνος που καθορίζει τις αξίες· ονομάζει «θέληση του Θεού» τα μέσα με τα οποία μπορεί να επιτευχθεί ή να διατηρηθεί μια τέτοια κατάσταση· με ψυχρό κυνισμό μετράει τους λαούς, τις εποχές, τα άτομα ανάλογα με το αν ευνόησαν ή αντιστάθηκαν στην επικυριαρχία των ιερέων.
Πρέπει να τους δει κανείς επί το έργον: Στα χέρια των Εβραίων ιερέων, η μεγάλη εποχή στην ιστορία του Ισραήλ έγινε μια εποχή κατάπτωσης· η «Έξοδος», η μακρόχρονη δυστυχία, μετατράπηκε σε μια αιώνια τιμωρία για τη μεγάλη εποχή -μια εποχή, στην οποία ο ιερέας δεν ήταν ακόμη τίποτα. Ανάλογα με τις ανάγκες τους, οι ιερείς μετάτρεψαν τις ισχυρές, τις πολύ ελεύθερες μορφές της ιστορίας του Ισραήλ σε άθλια ανθρωπάκια και υποκριτές ή σε «άθεους»· απλούστευσαν την ψυχολογία κάθε μεγάλου γεγονότος ανάγοντας το στην ηλίθια φόρμουλα «υπακοή ή ανυπακοή στον Θεό»…
Πρέπει να καταλάβουμε το εξής: Κάθε φυσική συνήθεια, κάθε φυσικός θεσμός (κράτος, δικονομία, γάμος, μέριμνα για τους άρρωστους και τους φτωχούς), κάθε αίτημα εμπνευσμένο από το ένστικτο της ζωής -κοντολογίς, καθετί που φέρει μέσα του την αξία του, χάνει την αξία του, γίνεται αντίθετο προς την αξία του από τον παρασιτισμό του ιερέα (ή της «ηθικής τάξης»).
Η χριστιανική εκκλησία δεν άφησε τίποτε άθικτο με τη διαφθορά της, μετάτρεψε κάθε αξία σε μη αξία, κάθε αλήθεια σε ψέμα, κάθε ακεραιότητα σε ποταπότητα της ψυχής. Ας τολμήσει κανείς να μου μιλήσει για τα «ανθρωπιστικά» της αγαθά! Η εξάλειψη μιας συμφοράς ήταν αντίθετη προς τη βαθιά χρησιμοθηρία της· ζούσε από τη συμφορά, δημιουργούσε τη συμφορά για να διαιωνίσει τον εαυτό της… Το σαράκι της αμαρτίας, για παράδειγμα, αυτήν την συμφορά έδωσε πρώτα πρώτα η εκκλησία στην ανθρωπότητα!
Η «ισότητα ψυχών μπροστά στον Θεό», αυτή η ψευτιά, αυτό το πρόσχημα για το μίσος όλων των αποβρασμάτων, αυτή η εκρηκτική ύλη μιας έννοιας που κατάληξε να γίνει επανάσταση, σύγχρονη ιδέα, και η αρχή της παρακμής ολόκληρης της τάξης της κοινωνίας, είναι χριστιανικός δυναμίτης… Τα «ανθρωπιστικά» αγαθά του Χριστιανισμού! Να δημιουργείς μεσ’ από την «humanitas» (την ιδιότητα να είσαι άνθρωπος) μια αυτοαντίφαση, μια τέχνη αυτοβεβήλωσης, μια θέληση για ψέματα με οποιοδήποτε τίμημα, μια αποστροφή, μια περιφρόνηση για όλα τα καλά και τίμια ένστικτα! Αυτά είναι μερικά από τα αγαθά του Χριστιανισμού!
(Υπάρχουν κι άλλα Η Ελευθερία του Λόγου σε Κίνδυνο από τους θεϊστές και Διαφθορά–Διαπλοκή: Από το Βυζάντιο στο Βατοπέδι και Θρησκεία – Σύμπτωμα Οικουμενικής Διανοητικής Διαταραχής; και Γιατί δεν είμαι χριστιανός και Οι Φονικοί Μονοθεϊσμοί)
Ο παρασιτισμός, η μοναδική πρακτική της Εκκλησίας, που ρουφάει, με το ιδανικό της αναιμικότητας, της «αγιότητας», όλο το αίμα, όλη την αγάπη, όλη την ελπίδα για ζωή· το επέκεινα, ως θέληση για άρνηση κάθε πραγματικότητας· ο σταυρός, ως αναγνωριστικό σημάδι για την πιο υποχθόνια συνωμοσία που υπήρξε ποτέ εναντίον της υγείας, της ομορφιάς, ο,οτιδήποτε καλοφτιαγμένου, εναντίον του θάρρους, του πνεύματος, της καλοσύνης της ψυχής, εναντίον της ίδιας της ζωής…
Θέλω να γράψω σ’ όλους τους τοίχους, όπου υπάρχουν τοίχοι, αυτήν την αιώνια κατηγορία εναντίον του Χριστιανισμού· έχω γράμματα για να κάνω ακόμη και τους τυφλούς να δουν… Ονομάζω τον Χριστιανισμό μοναδική μεγάλη μάστιγα, μοναδική μεγάλη εσωτερική διαφθορά,μοναδικό μεγάλο ένστικτο εκδίκησης, που δεν βρίσκει μέσο αρκετό δηλητηριώδες,αρκετά ύπουλο, αρκετά υποχθόνιο, αρκετά ποταπό.
Τον ονομάζω μοναδικό και αθάνατο στίγμα της ανθρωπότητας… Και ο χρόνος μετριέται από την καταραμένη μέρα από την οποία άρχισε τούτη η συμφορά -από την πρώτη μέρα του Χριστιανισμού! Γιατί να μη τον μετρούμε από την τελευταία μέρα του Χριστιανισμού; Γιατί όχι από σήμερα; Επαναξιολόγηση όλων των αξιών!
4 Σχόλια στο άρθρο "Στον Χριστιανισμό η Ηθική Δεν έχει Σημεία Επαφής με την Ζωή"
Απ’ ό,τι φαίνεται η αλήθεια είναι αυτό που αρέσει στον καθένα – κι ας μιλάει για αντικειμενικότητα. Αντικειμενικό είναι αυτό που αυτός καταλαβαίνει κι επιθυμεί, όλα τα άλλα είναι φαντασία. Όμως το να κρίνεις όσα είναι τρωτά και προφανή όπως για τις εκκλησίες είναι ένας πολύ πονηρός τρόπος για να υποστηρίξεις κάτι που είναι ακόμη χειρότερο από αυτά. Ε λοιπόν, και ποια η διαφορά ανάμεσα στους πονηρούς ιερείς και φανατικούς κάθε θρησκείας, επιστήμης ή εξουσίας από αυτό που υποστηρίζει ο Νίτσε; Μα αυτοί αυτό ακριβώς κάνουν, αυτό που λέει ο Νίτσε. Αλλά στο βάθος αυτό που τον ενοχλεί είναι η απαίτηση για ύπαρξη συνείδησης (κι αυτούς όμως τους ενοχλεί!), εκεί υπάρχει ένα θεματάκι: αναγκαζόμαστε να έλθουμε σε επαφή με τη λογική κουτσά-στραβά, αντί να πέσουμε με τα μούτρα στην επιθυμία μας ανενόχλητοι.
Όσο για τη μεταφυσική και τις ανόητες λειτουργίες της συνείδησης, ε τότε, ας πάμε καλύτερα πίσω στα ζώα που δεν πολυαπασχολούνται με αυτά, γιατί από ό,τι φαίνεται στο τέλος η μόνη διαφορά που θα μείνει ανάμεσά μας θα είναι η δύναμη – αλλά φευ, ξέχασα! και αυτή ακόμη οφείλεται σε έναν νου που σε ένα ζώο θα φαίνεται υπερφυσικό πράγμα … ή μήπως μεταφυσικό; Άρα θέλουμε τόση μεταφυσική όση μας χρειάζεται για να αισθανθούμε υπεράνθρωποι, κάτι δηλαδή σαν θεοί, αφού βέβαια προηγουμένως καταργήσουμε όλους τους άλλους θεούς ή τον Θεό, και όπως έλεγε ο Νίτσε στο Ζαρατούστρα αφού δεν μπορώ να είμαι θεός, τότε δεν υπάρχει θεός … ατράνταχτη λογική! Κι εγώ συμπληρώνω σύμφωνα με όσα συμπεραίνονται άμεσα από όσα λέει «για να γίνω εγώ ο μόνος θεός!» (τι σου είναι αυτές οι υποσυνείδητες επιθυμίες!).
Αν υπάρχουν άνθρωποι που αισθάνονται ότι ανήκουν στον «σωρό ερειπίων» που είναι η ανθρωπότητα σύμφωνα με τον Νίτσε, τότε για ποια παθητικότητα κατηγορούν τον χριστιανισμό; Αν πάλι θεωρούν πως με απάνθρωπο και πονηρό τρόπο αυτοί θα υπερισχύσουν, τότε τι κριτικάρουν δεξιά και αριστερά και επικαλούνται μια ανύπαρκτη ηθική;
Και εν κατακλείδι, γιατί κατηγορούμε τους άλλους που θέλουν να ασκήσουν τη δύναμή τους πάνω μας, αφού κι εμείς αυτό θέλουμε, αλλά απλώς τυχαίνει να είμαστε προς το παρόν τα θύματα; Ποια λογική υπάρχει σε αυτό; Αλλά η λογική πήγε περίπατο και μόνον μια φαντασίωση δύναμης υπάρχει, ίσως χειρότερη από τις φαντασιώσεις των θρησκόληπτων που κατηγορούμε ή … με άλλα λόγια, φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης!.
Και τώρα ας απολαύσουμε τη συντριβή που θα υποστούμε από τους ξένους α-λα-Νίτσε. Κάποιοι φαίνεται πως θα το φχαριστηθούνε κιόλας!
Κι όσο για την αρχαία Ελλάδα, ε, σιγά το πράγμα! Φιλόσοφοι, ηγέτες και λοιποί που την έκαναν κέντρο πολιτισμού, τι είναι; «Παρακμιακές» καταστάσεις (σύμφωνα με τον Νίτσε για να μην ξεχνιόμαστε) που ξέχασαν τη ζωική μας προέλευση και μας κάνανε ανθρώπους.
Προλογος: Ασφαλως(?) ειναι αναφαιρετο δικαιωμα εκαστου ανθρωπου να πιστευει στον θεο που επιθυμει ή συμπαθει ή φοβαται ή ελπιζει ή ολα μαζι ταυτοχρονως. Το δεχεσται? Ανεπιφυλακτα? Ειστε σιγουροι? Κι αν ο δικος μου θεος απαιτει απο μενα ως αποδειξη της απολυτου πειθους μου στην υπερλαμπροτητα του ν’……. αρπαζω καποιο ζωντανο κατα προτιμηση ανθρωπακι γαλακτος -κατα το αρνακι γαλακτος, δηλαδη το μωρουλι σας και να το σουβλιζω μια συγκεκριμενη μερα το χρονο, το εαρινο ηλιοστασιο ας πουμε, δοξαζοντας τον, που αφου πρωτα μ’ εκανε ανθρωπο κι οχι ψυχροαιμο ασυναισθητο ερπετο, μετα μ’ επελεξε ως εκλεκτο του! αναμεσα σε οοολους τους αλλους. Τι τιμη απο αυτον σε μενα! Τι υποταγη εμου σ’ αυτον γι ανταλλαγμα! Και μετα θα ΄τρωγα και το μωρουλι σας που στο μεταξυ θα ΄χε ροδοψηθει καλα. Ε μη μου πειτε τωρα οτι σας ανατριχιασα, σας ανακατεψα τ’ αντερα?! ΠΛΑΚΑ ΜΕ ΚΑΝΕΤΕ !! Η μαζα του Ηλιου είναι 2 στην 1027 τόνοι, ή 2.000 φορες εκατομμύρια φορες εκατομμύρια φορες εκατομμύρια φορες εκατομμύρια τόνοι. Ο ηλιος μας ειναι ενας σχετικα μικρος σε μεγεθος ηλιος. Υπαρχουν ηλιοι, οπου ο δικος μας χωραει μεσα τους οπως η σεληνη στον δικο μας! Ο μεσος αριθμος ηλιων ενος μεσου γαλαξια κυμαινεται στα 100 δισεκατομμυρια. Υπαρχουν περι τους 100 δισεκατομμυρια (ορατοι) γαλαξιες. Αυτη η μαζα -χωρις τους αναλογουντες πλανητες νεφελωματα μαυρες τρυπες κλπ κλπ, υπολογιζεται καπου περιπου στους 2 στην 124 τονους, που ειναι το, δυο τελεια και εκατον εικοσι τεσσερα μηδενικα. Αν τωρα διαιρεσωμεν την μαζαν του περιεχομενου του κρανιου σας μαΖΙ με τα οστα το δερμα και τις τριχες του δια της μαζης του συμπαντος, ο λογος ειναι 0%. Δηλαδη η μαζα του συνολου του κρανιου σας αποτελει το 0% του συμπαντος. Και θελετε τωρα εσεις με νευρωνικο δικτυο ισαμε το 0% του συμπαντος -προσεξτε! του ορατου υφ’ ημων συμπαντος, να πεισετε εμενα το ετερον 0% νευρωνικο δικτυο οτι……… γι αυτην την υπερβατικη και κυριως ΑΡΡΗΤΗ «οντοτητα», οχι απλα θεος υπαρχει -κατι που το συζηταμε καθοτι αριστοτελικως «είναι χαρακτηριστικό του καλλιεργημένου μυαλού να μπορεί να απολαύσει (!!) μια ιδέα χωρίς να την αποδεχθεί», αλλα ειναι και οπως ΑκριΒΩΣ μου τον περιγραφετε, επειδη περαν ΠΑσης αμφιβολιας, σας το ‘πε προσωπικα ο ιδιος ή δι εξ αιματος συγγενη του, ή δι απεσταλμενων μετα του επισημοτατων τιτλων von/sir Prophet.
Δυο μοναχα πηγες στοιχειοθετησεως θα αναφερω εδω. Η μεν μια απο τον ιστοτοπο islamforgreeks_org, η δ’ αλλη απο το συνταγμα της Ισλανδιας http://www.government.is/constitution/.
Φραγμεντο [[ Τι ειναι το Ισλαμ. Η Αραβική λέξη «Ισλάμ» στην κυριολεξία της σημαίνει «υποταγή». Το Ισλάμ σαν θρησκευτική πίστη σημαίνει ολοκληρωτική υποταγή στη βούληση του Θεού. Οποιοσδήποτε υποτάσσει την επιθυμία του στη βούληση του Θεού ονομάζεται Μουσουλμάνος.]] ειπαμε, αναφαιρετο δικαιωμα εκαστου εντος ποιου οικου θα υπηρετει
Φραγμεντο [[ Μία σημαντική άποψη του Ισλάμ είναι ότι κάθε ανθρώπινη ύπαρξη έχει ελεύθερη
βούληση να επιλέξει το σωστό ή το λάθος. Ο Θεός έχει τιμήσει την ανθρωπότητα με αυτό το Θείο δώρο. ]]
Τωρα… πως, τινι τροπω, με ποιο τρικ τερτιπι τεχνασμα, με ποια μαθηματικη μεθοδο κανονικοποιησης κβαντικων, σχετικιστικων παραδοξοτητων θα συνταιριαξω τα δυο τους, δηλαδη το «σημαίνει ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΥΠΟΤΑΓΗ στη βούληση του Θεου» με το «έχει ελεύθερη
βούληση να επιλέξει το σωστό ή το λάθος».
Αν οντως εισαι μουσουλμανος, διατελεις ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΟΣ στο θελημα του θεου, συνεπως ΔΕΝ τιθεται θεμα ελευθεριας επιλογης. Και φυσικα ισχυει και απο την αναποδη. Αν οντως ασκεις μ’ ελευθερια την βουληση σου, πραγμα που συχνα πυκνα θα σε φερνει σ’ αντιπαραθεση με την βουληση του θεου, σημαινει οτι ΔΕΝ εισαι μουσουλμανος.
Οι τεσσερεις θεμελιωδεις κανονες λογικης του Αριστοτελους
Αρχή της ταυτότητας
Αρχή της αντίφασης
Αρχή του αποκλειομένου μέσου, και
Αρχή του αποχρώντος λόγου
Αρχή της ταυτότητας
Σύμφωνα με την αρχή αυτή κάθε έννοια νοείται ίση ή η αυτή προς αυτήν, ή προς το σύνολο των γνωρισμάτων της, όπου και εκφράζεται ως «Α είναι Α», και «Α είναι (α+β+γ), π.χ.: ο Άνθρωπος είναι άνθρωπος και ο Άνθρωπος είναι ζώο λογικό.
Την Αρχή αυτή όρισε ο Αριστοτέλης λέγοντας:
«Δει παν το αληθές αυτό εαυτό ομολογούμενον είναι πάντη» (Αναλυτ. Προτ. Α΄ 32)
Παρά την πραγματική όμως ταυτότητα διακρίνεται και η φαινομενική, όταν μία έννοια εκφράζεται με συνώνυμη που δηλώνεται το ίδιο, π.χ.: τετράγωνο – τετράπλευρο.
Στην Αρχή της ταυτότητας βασίζονται οι ακόλουθοι κανόνες: α) η έννοια ισούται προς τα γνωρίσματά της, β) το όλο ισούται προς τα μέρη του και γ) το γένος ισούται προς τα είδη του.
Αρχή της αντίφασης
Σύμφωνα με την αρχή αυτή κάθε έννοια δεν είναι δυνατόν να νοείται ως αντίθετη προς τον εαυτό της, αλλά ούτε και έχει αντιφατικά γνωρίσματα, η οποία και διατυπώνεται ως Α δεν είναι όχι Α, ή Α δεν είναι όχι (α+β+γ), π.χ.: ο Άνθρωπος δεν είναι όχι Άνθρωπος, ή μη Άνθρωπος, ή ο Άνθρωπος δεν είναι όχι ζώο λογικό.
Την Αρχή αυτή ο Αριστοτέλης την αποκάλεσε «βεβαιοτάτην των αρχών απασών» (Μεταφ. Γ΄, 3, 1005, β, 11) την οποία και διατύπωσε λέγοντας:
«το αυτό άμα υπάρχειν τε και μη υπάρχειν αδύνατον, τω αυτώ και κατά το αυτόν» (Μεταφ. Γ΄, 3, 1005, β, 19)
Επί της Αρχής αυτής βασίζονται οι κανόνες «η άρνηση επί άρνησης είναι άμεση κατάφαση» και «η διπλή άρνηση είναι κατάφαση», η κατά τους Λατίνους «duplex negatio affirmat».
Αρχή του αποκλειομένου μέσου
Κατά την Αρχή του αποκλειομένου μέσου ή τρίτου, όπως αναφέρεται, δύο έννοιες αντιφατικά αντικείμενες που λέγονται για το ίδιο αντικείμενο δεν μπορεί να είναι και οι δύο ψευδείς. αλλά ούτε και νοούνται ως τέτοιες, αλλά αν η μία είναι αληθής, τότε η άλλη είναι υποχρεωτικά ψευδής χωρίς άλλο περιθώριο. Η Αρχή αυτή διατυπώνεται ως εξής: Α, ή είναι, ή δεν είναι Β, π.χ.: το διαστημόπλοιο Χ ή είναι ή δεν είναι επανδρωμένο.
Ο Αριστοτέλης διατύπωσε την Αρχή αυτή ως εξής:
«παν ή φάναι ή αποφάναι αναγκαίον, ανάγκη της αντιφάσεως θάτερον είναι μόριον αληθές, αδύνατον γαρ αμφότερα ψευδή είναι» (Μεταφ. Γ΄, 8, 1012, β, 10,11)
Αρχή του αποχρώντος λόγου
(ο Αποχρών: μετοχή του ρήματος «αποχρώ», που σημαίνει ο επαρκής προς δικαιολογία)
Κατά την Αρχή του αποχρώντος λόγου ουδεμία έννοια έχει κύρος αν δεν έχει λόγο που να πείθει την αλήθεια της, δηλαδή λόγο αποχρώντα.
Γενικά στη φύση υπάρχει ένας ειρμός και μια εξάρτηση των όντων και των όποιων γινομένων. Κάθε προηγούμενο αυτών στη σειρά είναι η «αιτία», ή το «αίτιο» και το επόμενο το «αποτέλεσμα», δηλαδή το «αιτιατόν» εκείνου, ισχύοντας έτσι η αρχή «ουδέν γίνεται άνευ αιτίας». Η αιτία αυτή χαρακτηρίζεται «ουσιώδης, ή «πραγματικός λόγος».
Όμοια τέτοια συνάρτηση υπάρχει και στη νόηση κατά την οποία κάθε κρίση βασίζεται επί της προηγουμένης που ονομάζεται λόγος ή γνωστικός λόγος, δηλαδή λογική αιτία της επόμενης κρίσης. Οι δε τελευταίοι λόγοι της σειράς ονομάζονται «αξιώματα».
Κατόπιν των παραπάνω όταν ο γνωστικός λόγος συμπίπτει προς τη φυσική την πραγματική αιτία, δηλαδή προς τον ουσιώδη λόγο, οι κρίσεις είναι αληθείς. Όταν όμως ο γνωστικός λόγος είναι αποτέλεσμα φυσικής αιτίας, όπως συνηθέστερα συμβαίνει, τότε οι κρίσεις είναι ασφαλείς μόνο και εφόσον ξεκινάμε από τη θέση του λόγου ή από την άρση της ακολουθίας, όχι όμως από την άρση του λόγου διότι κάποιο αποτέλεσμα μπορεί να έχει περισσότερους λόγους, έτσι που η άρση του ενός να μη αίρει τελείως το αποτέλεσμα.
Το αυτό συμβαίνει ξεκινώντας από το αποτέλεσμα, αφού ένα αποτέλεσμα μπορεί να έχει περισσότερες της μιάς αιτίες.
Και την Αρχή αυτή όπως και τις προηγούμενες διατύπωσε ο Αριστοτέλης ως εξής:
«Επίστασθαι δε οιόμεθ΄ έκαστον απλώς, όταν την τ΄ αιτίαν οιώμεθα γινώσκειν, δι΄ ην το πράγμα εστιν, ότι εκείνο αιτία εστι και μη ενδέχεσθαι τουτ΄ άλλως έχειν» (Αναλυτ. Ύστερ. Α΄- Ζ΄, 71 β΄-9)
Νεότερη άποψη
Νεότεροι μελετητές των Αρχών της Λογικής όπως ο Χάμιλτον και ο Μάνσελ αποκλείουν την τελευταία αυτή Αρχή ως θεμελιώδη Αρχή της διανόησης ευρύτερα, υποστηρίζοντας ότι αν για κάθε κρίση απαιτούμε αποχρώντα λόγο τότε καθίσταται ανάγκη να αποκλείσουμε από τις κρίσεις την «πιθανότητα» που βασίζεται επί λόγου αλλά όχι αποχρώντος.
Πηγη: http://el.wikipedia.org/wiki/Αρχές_Λογικής
Ας ριξουμε και μια ματια στο ισλανδικο συνταγμα.
Article 5
The President shall be elected by direct, secret ballot of those who are eligible…….
Article 62
The Evangelical Lutheran Church shall be the State Church in Iceland and, as such, it shall be supported and protected by the State. This may be amended by law.
Article 65
Everyone shall be equal before the law and enjoy human rights irrespective of sex, religion, opinion, national origin, race, colour, property, birth or other status.
Άρθρο 61
Κατά την άσκηση των επίσημων καθηκόντων τους, οι δικαστές θα πρέπει να καθοδηγείται αποκλειστικά από το νόμο. ………………..
Article 53
Althingi may not take a decision unless a quorum of more than half of its Members are present at the meeting and take part in the voting.
Διαπιστων λοιπον οτι τελικα οτι ο θεσμος της αμεσης δημοκρατιας εξαντληθηκε στην αμεσοτητα εκλογης του προεδρου. Δεν διακρινω πουθενα την ρητη ανυπαρξια ασυλιας των βουλευτων και κυβερνητικων. Διαπιστωνω για αααλλη μια φορα το κρατος να ενδυεται εναν επισημο θρησκευτικο χιτωνα. Βεβαια … με τον ορισμο της ισλανδικης οντοτητας ως κρατος και οχι ως πολιτεια, λογικο μου φαινεται, τετοιο αρθρο σ’ ενα συνταγμα. Απουσιαζει η διασφαλιση της ισχυος της εκφρασης και της εφαρμογης της βουλησης του λαου με αμεση λαϊκη ψηφοφορια μεσω Απλων Ταχεων και Αποδοτικων μηχανισμων (ΑΤακΑ). Παραδειγμα: 10% του πληθυσμου κρινει τον ταδε νομο αδικο και νομος ΠΟΤΕ δεν ταυτιζεται με δικαιον εννοιολογικα. Τοτε υποχρεουνται οι πολιτες (οχι υπηκοοι) να στηριξουν ή ν’ απορριψουν την προταση του 10% δια πλειοψηφιας 51% του εκλογικου σωματος. Ενταξει, δεν θ’ αναλυσω εδω πως οραματιζομαι μια εφικτη και πρακτικη αμεση δημοκρατια. Εξ αλλου η καυτη πατατα δεν ειναι τοσο η μορφη του πολιτευματος οσο η λερναια υδρα, εντοκο χρημα και ιδιωτες θαυματοποιοι χρηματος. Διοτι…… οπως λεει κι το φιλαρακι μου ο Πλουταρχος 47-120 μ.Χ «Ουδέποτε απορία χρημάτων εγέννησεν ασωτίαν», αλλα κι ο μπαρμπας μου ο Σολων 630-560 π.Χ., «Ο πλούτος φέρνει τον κορεσμό και ο κορεσμός την ύβριν»
Οταν ολο και πιο συχνα πυκνα μουρμουραω «I don’t belong here» του διζ πριζον πλανετ…… τι μου λετε ‘σεις οτι σας ειπαν οι θεοι σας. Θα ΄ρθει αραγες το Νοστιμον Ημαρ του ανθρωπου, θα ΄ρθει;;;
Καλον χρονιαν να εχτ’ πουλοπα μ’ !
Καλε ‘μω την πιστιν μ’ !! Ενέσπαλα κι εγροίξα ατόσον τρανόν έντουνεν απές ‘κει. Μόοϊ!
Ο άνθρωπος δεν είναι λογικό αλλά μόνο αυτό που τον περιβάλλει έχει νόηση, έτσι είχε πει ο Ηράκλειτος